हृदयस्थ

हृदयस्थ देव माझा रूप घेऊनि आला,
सर्वांबरोबर प्रेमबंध नव्याने बांधावया.

स्वयंप्रकाशी प्रेमस्वरूप अनिरुद्ध बनुनी आला,
जगाला अनिरुद्धाने अचूक दिशा दाखवाया.

सर्वांचे मर्म जाणणारा एकचि हरतो सर्व वर्म,
चरणस्पर्श करताच भावस्पर्शी देव अमुचा भवसागरातून तारतो.

पूजन, भजन, गुणसंकीर्तन हेचि तयाला आवडी,
सुगंधित फुलं व फळं स्वतःच तो स्वीकारी.

आम्हास तेचि कर्मफळ म्हणुनी प्रदान करुनि,
प्रसाद म्हणून हाचि जीवनाचा अभ्युदय घडवी.

अनंत अवतार धारण करुनि,
अचिंत्यदानी लीला हा आम्हा दाविसी.

अनंत उपकार करुनि आम्हावर करुनि,
हाचि ‘अकरतात्मक बोध’ ह्याचे आदर्श आम्हास देई.

Advertisements

आगळेपण

दमलास तू नाही कधी कष्ट करिता,
अनेकांचे मागणे पुरविता, पुरविता.

तरीही कधी नाही कोस्लेस कुणाही,
सामर्थ्य हे तुझ्या प्रेमाचे आम्हा दीधलेस.

कुठे भेटशील आता चिंता नको ती,
सदैव राहतोस तू आमच्या जवळी.

हाक न मारता ही साद देसी तू आम्हा,
प्रतिसाद हा तुझाची एकला आम्हा विसावा.

घनदाट जंगलात ही तू बाग फुलंवीसी,
रानातील फळांनाही मधुर रस तू देसी.

हेची आगळेपण तू दावीसी आम्हा,
हेची अनोखेपण मोहवित असे तुझ्याकडे आम्हा.

सार्वभौम असूनही राहतोस तू अत्यंत साधा,
हेची साधेपण तुझे, मिरवू वाटे सदैव आम्हा.

देई सर्व

ओळख स्वतःची खुद्द तूच पटवून दिलीस,
वर्षानुवर्ष हेची कार्य करता, मन अनेकांचे जिंकलेस.

युगानुयुगे, कल्पानुकल्पे, अनेक रूपे तू धारण केलीस,
तुझ्या ह्या लीलांपासून सुंदर, सुंदर कथा रचल्या.

ह्या लीलांचे श्रवण करिताच, कल्पांतराचे विकल्प जाळून टाकीलेस.

सर्व सोपे साधन आम्हासी उपलब्ध करून दिलेस,
तरीही कधी नाही मागीतलेस स्वतःसाठी काहीही.

जे काही मागीतलेस, त्याचेही मधुर फळ आम्हालाच परत दिलेस.

उपकार नव्हे हे तू तरीही म्हणत असशी, प्रेमा पोटी केले हे खेळ सारे.
आम्ही थकलो नाम गाता तुझे, तरीही तू नाही दमलास उद्धारता आम्हा.

जाऊ तरी कुठे सोडून तुला, तुची आहेस व्यापूनी सर्व काही.

स्पर्श

हस्त स्पर्शाहुनी मौल्यवान,
आहे तुझ्या नजरेचा स्पर्श.

महिमा तर आहे ह्याचा अगाध फारच,
भिडला ज्याला, बनतो तोच हृदयस्पर्शी.

दृष्टीने ज्या कारीतोस पापांचे भंजन,
त्याच वात्सल कटाक्षाने कारीतोस कृपा आम्हावर.

अनेक जण सांगून गेले ह्याचाच महिमा,
अनुभवून मात्र स्विकारला ज्याने, तोच तरला हा भवसागर.

भाव अत्यंत प्रिय आहे तुजला,
भव्यपणाही वाकत असे तया समोर.

सर्व उपचार लौकिक जरी पाळले नियमितपणे,
विश्वास आहे एकाची सर्वोच्च उपचार.

न मिळते नामाचे हे तत्त्व कुणा,
सरळ, साधे, सोपे कारण कळले नाही कुणा.

सर्व जगात सर्व काही जो मिळवून देत असे,
तयाही मिळवून देते हे नाम.

सर्व स्पर्शांचे मूळ स्त्रोत हेची आहे नाम,
ते सदैव उच्चारून स्मरणात ठेवणे, हेची आमुचे काम.

नाम मिळवून देई, हस्तस्पर्श, चरणस्पर्श, कृपावात्सल्य,
तेची उच्चारता धावून येई सावळा अनिरुद्धाने!

Midnight Oil Ticks

The clock ticks by,
As they still burn the midnight oil.

The flame rises high,
Only for a wildfire to catch.

Such a feeling has no equivalent match.

But still, The clock ticks by,
As they still burn the midnight oil.

Nobody knows who is the culprit.
Who do we blame and then defame?

Nobody at this moment-
Can we think of, but ourselves.

We have nobody to curse but our own fate.

The clock continues to tick,
As they burn the midnight oil.

No peace at the end of it all.

This feels like the end
Where it all comes to a stall.

Everything seems pointless,
But one thing remains the same-

The clock ticks by,
As they still burn the midnight oil.

The ticks of the clock signify something –
There is still time left in our hands.

The flame continues to rise,
But it will only show light in this darkness.

The midnight oil burns to light the lamp,
The clock ticks faster towards the sunrise.

They sleep through the night peacefully,
Only to witness the pious daylight.

वरदान

जन्म-मृत्यूचे येरझारे,
चुकती कधीही न कुणा.

व्यर्थ न जावो हाचि एक जन्म,
म्हणुनी बापू अवतरे ह्या धरणी.

नाम धारण करुनि बापू अनिरुद्ध,
प्रेम, कारुण्य, क्षमा उद्भवे हा ह्या क्षमे वर.

क्षमा अवनी वर देउनी जन्म,
उध्दारीतसे हा सकाळ जनांना.

पापाचीही ताकद क्षीण करोनि,
पाप्यासी देतो कृपनेच आपुल्या पुण्याचे वरदान.

चैतन्योत्सव

नवे पर्व, नवे सर्व-
मिळाली संधी दुर्मिळ सुवर्ण.

भेट झाली सद्गुरुतत्वाशी,
रहस्य उलगडले असे आपोआप.

बुडलो आम्ही भक्तिभाव चैतन्यात,
नष्ट झाले आमुचे असंख्य पाप.

प्रारब्धाची वाट चुकली,
मागे ते वळले त्याच वेळी.

नामाचा महिमा थोर एवढा, 
लुटून देई पुण्य सर्वांना.

आला ह्याच्याकडे जो-जो प्रेमाने,
प्रगती झालीच त्या सर्वांची जोमाने!

अनिरुद्ध गती, दिशा अथांग-
ओळख अशीच ह्या भोळ्याची.

स्रोतांचाही स्रोत मूळ,
मार्ग बनून येई कुठून?

ठाऊक नसे ते कुणासही,
तरी जाणवे त्याची लीला अशीच वारंवार.

घातली ह्यानेच गळ्यात माळा आमुच्या,
सोळा अश्याच बनल्या सोहळा.

दंग केले आम्हांसी मंत्र गजरात ह्याने,
रंगलो आम्ही सर्व भजनात ह्याच्या अखंड!